Bugün yine vitrinler süslendi, kampanyalar patladı, sosyal medya hesapları "canım babam" yazılı fotoğraflarla dolup taştı. Her yer ışıl ışıl, her yer kutlama mesajı. Oysa işin mutfağında, yani hayatın gerçek akışında babalık, o süslü cümlelerin çok daha ötesinde, sessiz bir dirençten ibaret.
Babalık, çoğu zaman evin içinde dönen büyük çarkın, gürültü çıkarmadan çalışan dişlisi olmaktır. O, çocuklarının yüzündeki gülümsemenin maliyetini hesaplarken kendi eksiklerini bir kenara not eden, ama o notları asla sesli okumayandır. Bugün herkes ona bir şeyler anlatmaya çalışırken, onun aslında sadece "her şey yolunda mı?" sorusunun cevabını merak ettiğini kimse tam olarak kavrayamaz.
Gerçek bir baba, hayatın ağırlığını omuzlarında taşırken belinin büküldüğünü belli etmemek için dik durmaya çalışandır. Evin içindeki o sessiz, bazen biraz mesafeli görünen ama aslında her an tetikte bekleyen gölge... O, akşam kapıdan girdiğinde yorgunluğunu kapı paspasında bırakıp, içeriye sadece bir "baba" figürü olarak giren adamdır.
Şimdi, hediye paketlerinin içinde kaybolan bu günde, mesele ona ne aldığınız değil. Mesele, onun o koca ömür boyu sırtında taşıdığı yükün farkında olup olmadığınız. O, zaten hayatını sizin üzerinize inşa etti; siz ise bugün onun yorulduğu o inşaatı, bir anlığına da olsa görmeye çalışın yeter.
Babalık, büyük kahramanlıklar değil, küçük fedakarlıklar üzerine kuruludur. Gece yarısı eve girerken çocukların üzerini örtmek, sofradaki en iyi lokmayı başkasına uzatmak, söyleyemediği binlerce "seni seviyorum"u bakışlarında saklamaktır.
Bugün babanızı aradıysanız, sadece o vitrinlerdeki sözleri tekrarlamayın. Ona, o sessiz mücadelesinin, o bitmek bilmeyen mesaisinin karşılığını aldığını, görüldüğünü hissettirin. Çünkü bir babanın beklediği en büyük hediye, aslında o koca yükü omuzlarından hafifletecek bir anlayıştır.