Çıkmaz sokakları sevmem.
Belki de hiçbir yere varmadıkları için, belki de insana kendi içine dönmekten başka yol bırakmadıkları için… İnsan bazen yürümek ister; ardında kalanı, geçip gideni, hatta kendini bile unutarak. Oysa çıkmaz sokaklar insana unuttuklarını hatırlatır. Duvarların suskunluğu, taşların sabrı, rüzgârın yönsüzlüğüyle konuşurlar.

Bir şehrin en çok kendini belli ettiği yerlerdir çıkmaz sokaklar. Orada hayat, acele etmez. Adımların yankısı, çocuk seslerine karışır. Kapı önlerinde bekleyen yaşlı kadınlar, saksıların ardında gizlenen kediler, duvarlara sinmiş eski bir ses: “Buradan öteye geçilmez.” Ama o yasak, aynı zamanda bir sığınmadır. İnsan, çıkmaz sokakta başını kaldırıp gökyüzüne bakmayı hatırlar. Çünkü başka gidecek yeri yoktur.

Belki de bu yüzden sevmem. Çünkü ben gökyüzüne mecbur kalmadan bakmak isterim.
Bazı sokaklar insanın içini sıkıştırır; sanki her duvar birer anı taşır, her kapı bir eski hatırayı tutar. Kaçmaya çalıştıkça, geçmişin elinden tutarsın. Çıkmaz sokaklar, geçmişin inadıdır.

Ama yine de bazen özlerim.
Bir çocuk sesinin yankısını, taş duvarların serinliğini, yaz akşamlarında kapı önlerine atılan sandalyeleri… Modern şehirlerin geniş caddelerinde o samimiyeti bulmak güç. Artık her yol bir yere çıkar ama hiçbir yol bir yere varmıyor sanki. İnsan, yönünü kaybetmemek için sürekli bir yere giderken, ruhu hep bir çıkmazın içinde kalıyor.

Belki mesele, sokağın çıkmaz olup olmaması değildir.
Belki mesele, insanın kendi içindeki çıkmazlardan geçememesidir. Çünkü herkesin kalbinde bir sokak vardır ki, sonunda yalnızlık yazar.

Ben o sokağı bilirim.
Ve işte bu yüzden, çıkmaz sokakları sevmem.