Sonbahar geldiğinde yalnızca ağaçlar yapraklarını dökmüyor, insanın içinde de bir şeyleri değiştiriyor. Günler kısalıyor, akşamlar erkenden çöküyor, sokaklar sarı ve kahverenginin tonlarına bürünüyor. Yağmurun cama vurduğu bir akşam kendimizi hiç beklemediğimiz anıları düşünürken buluyoruz. Yıllar önce yaşadığımız bir olay, artık görüşmediğimiz bir arkadaş ya da bir daha aynı şekilde yaşanmayacak güzel günler…
Peki, neden sonbaharda geçmişi daha çok özlüyoruz? Belki de bu mevsim, günlük hayatın telaşı içinde üzerini örttüğümüz duyguları yeniden ortaya çıkarıyordur. İnsan biraz yavaşlıyor, düşünüyor ve geride bıraktığı zamanın farkına varıyor.
Bir Yaprak Düşüyor, Bir Hatıra Canlanıyor
Bazen küçücük bir ayrıntı bile bizi yıllar öncesine götürmeye yetiyor. Yağmurun kokusu, sokaktan geçen birinin sesi ya da eski bir fotoğraf… Bir anda kendimizi geçmişte buluyoruz. Üstelik özlediğimiz şey her zaman bir insan da olmuyor. Bazen çocukluğumuzu, bazen eski mahallemizi, bazen de hiçbir şeyi bu kadar fazla düşünmediğimiz günleri özlüyoruz.
Belki de sonbaharın en ilginç yanı burada saklıdır. Herkesin önünden geçip gittiği sararmış bir yaprak, bir başkası için koca bir hikâyenin başlangıcı olabiliyor. Çünkü bazı mevsimler yalnızca doğayı değil, hafızamızı da harekete geçiriyor.
Her Şeyin Eskisi Gibi Olmasını Bekliyoruz
İnsan alıştığı şeylerin değişmesini istemiyor. Sevdiği insanların hep yanında olmasını, güzel günlerin hiç bitmemesini, hayatın bildiği gibi devam etmesini bekliyor. Ancak zaman ilerliyor, insanlar değişiyor ve bazı hikâyeler tamamlanıyor.
Bazen bir zamanlar çok yakın olduğumuz biriyle karşılaştığımızda da eskisi gibi hissedemiyoruz. Aynı sokaktan geçiyor, aynı manzaraya bakıyoruz ama içimizde bir şeylerin değiştiğini fark ediyoruz. İşte o zaman geçmişe duyduğumuz özlemin yalnızca yaşananlarla değil, artık aynı kişi olmadığımızla da ilgili olduğunu anlıyoruz.
Belki de büyümek biraz böyle bir şeydir. Bazı şeylerin geri gelmeyeceğini kabul etmek, her hatırayı yeniden yaşamak zorunda olmadığımızı öğrenmek…
Sonbaharın Hüznü Gerçekten Hüzün mü?
Sonbahar çoğu zaman ayrılıklarla, yalnızlıkla ve hüzünle anılıyor. Oysa bu mevsimin insana sunduğu başka bir güzellik daha var: Durup düşünme fırsatı.
Yaz boyunca süren hareketlilik azalırken insan kendisine daha fazla zaman ayırabiliyor. Sıcak bir içecekle pencerenin önüne oturmak, uzun zamandır ertelenen bir kitabı okumak ya da yalnızca yağmuru izlemek bile günün en güzel anına dönüşebiliyor.
Üstelik her sessizlik yalnızlık anlamına gelmiyor. Bazen insan kalabalıklardan uzaklaştığında kendisini daha iyi duyabiliyor. Neyi özlediğini, neye kırıldığını ve bundan sonra ne istediğini ancak böyle anlarda anlayabiliyor.
Belki de Bazı Şeyleri Geride Bırakmanın Zamanıdır
Ağaçlar yapraklarını döktüğünde doğanın zayıfladığını düşünmüyoruz. Bunun mevsimlerin doğal bir parçası olduğunu biliyoruz. Peki, neden kendi hayatımızda bir şeyleri geride bırakırken bu kadar zorlanıyoruz?
Bizi yoran düşünceleri, artık iyi gelmeyen ilişkileri ya da sürekli geçmişe dönmemize neden olan kırgınlıkları taşımaya devam ediyoruz. Bırakmanın unutmak anlamına geldiğini sanıyoruz. Oysa bazı şeyleri geride bırakmak, yaşananları inkâr etmek değil; onlarla yaşamayı öğrenmek demek.
Her bitişin ardından hemen mutlu olmak zorunda değiliz. Bazen iyileşmek zaman alır, bazen bir anıyı kabullenmek düşündüğümüzden daha uzun sürer. Önemli olan, geçmişte yaşadıklarımızın bugünkü hayatımızın tamamını belirlemesine izin vermemek.
Bu Sonbaharda Kendimize Bir Şans Verelim
Belki de bu sonbaharda biraz yavaşlamalıyız. Her şeye yetişmeye çalışmak yerine bir fincan kahvenin tadını çıkarmalı, uzun zamandır aramadığımız birini aramalı ve yürüdüğümüz sokaklara yeniden bakmalıyız.
Çünkü hayat, yalnızca büyük mutluluklardan ibaret değil. Bazen yağmurdan sonra gelen toprak kokusu, bazen içten bir gülümseme, bazen de eve döndüğümüzde bizi bekleyen huzur günümüzü güzelleştirmeye yetiyor.
Belki de sonbahar, geçmişi özlemekten çok bugünün kıymetini anlamayı öğretiyor. Dün geri gelmeyecek, yarın ise henüz yaşanmadı. Elimizde olan, tam da içinde bulunduğumuz an.
Belki de sonbaharın asıl meselesi hüzün değil; bize unuttuğumuz duyguları yeniden hatırlatmasıdır.
Peki, siz sonbaharı huzurun mevsimi olarak mı görüyorsunuz, yoksa bu mevsim sizde de geçmişe dair bir özlem mi uyandırıyor?
