Bir zamanlar yalnız kalmamak için insanların kapısını çalardık. Bir dostun evine gider, uzun uzun sohbet eder, bazen hiçbir şey konuşmadan bile yan yana oturmanın huzurunu yaşardık.
Şimdi ise elimizin altında milyonlarca insan var. Bir mesajla kilometrelerce uzaktaki birine ulaşabiliyor, gün içinde yüzlerce kişinin ne yaptığını görebiliyoruz. Ama garip bir şekilde, hiç olmadığımız kadar yalnız hissedebiliyoruz.
Belki de çağımızın en büyük çelişkisi tam olarak burada saklı.
Aynı masada oturup farklı dünyalara dalıyoruz. Birbirimizin yüzüne bakmak yerine telefon ekranına bakıyor, anlatılan bir hikâyeyi yarıda kesip gelen bildirime yöneliyoruz. Yanımızdaki insanın sesi bazen telefonumuzdan gelen küçük bir titreşim kadar dikkat çekmiyor.
Oysa mesele teknolojiyi hayatımızdan tamamen çıkarmak değil. Telefonlar, sosyal medya ve dijital dünya hayatımızın bir gerçeği. Sorun, bu araçları kullanırken hayatın kendisini kaçırmaya başlamamızda.
Bir çocuğun anlatmak istediği bir günü, annesi telefonuna bakarken kaçırabilir. Bir dostumuz derdini anlatırken gözümüz ekranda olabilir. Aynı evin içinde yaşayan insanlar, günün sonunda birbirlerine “Bugün nasıldı?” diye sormayı unutabilir.
Belki de biraz durmamız gerekiyor.
Telefonu sessize almak, bir kahveyi ekransız içmek, sevdiğimiz bir insanın gözlerinin içine bakarak sohbet etmek… Bunlar artık küçük şeyler gibi görünse de aslında hayatın en kıymetli anları.
Çünkü hiçbir beğeni, samimi bir sarılmanın yerini tutmuyor. Hiçbir paylaşım, gerçekten paylaşılmış bir an kadar kalıcı olmuyor.
Belki de yeniden hatırlamamız gereken şey şu:
Uzakta olanlara ulaşmak için kullandığımız ekranlar, yanımızdakilerden bizi uzaklaştırmamalı.
Bazen telefonu bir kenara bırakıp hayata dönmek gerekir. Çünkü hayat, ekranı aşağı kaydırırken değil; başımızı kaldırıp etrafımıza baktığımızda bizi bekliyor.
